Niedoczynność tarczycy to schorzenie, które wpływa nie tylko na poziom hormonów, ale na cały organizm – od tempa metabolizmu, przez masę ciała, po samopoczucie i koncentrację. Odpowiednio skomponowana dieta nie zastąpi leczenia farmakologicznego, ale może realnie wspierać pracę gruczołu, łagodzić część objawów i poprawiać komfort życia. Kluczem jest świadome wybieranie produktów, dbanie o podaż kluczowych składników mineralnych i witamin oraz unikanie nawyków, które mogą utrudniać wchłanianie leków lub pogarszać stan zapalny. Poniżej znajdziesz praktyczne wskazówki, jak odżywiać się przy niedoczynności tarczycy, oparte na aktualnej wiedzy żywieniowej.
Rola tarczycy i hormonu TSH a potrzeby żywieniowe
Tarczyca to niewielki gruczoł umiejscowiony w przedniej części szyi, jednak jej znaczenie dla organizmu jest ogromne. Produkuje hormony: tyroksynę (T4) i trójjodotyroninę (T3), które regulują tempo przemiany materii, wpływają na gospodarkę energetyczną, temperaturę ciała, pracę serca, mózgu i mięśni. U osób z niedoczynnością tarczycy produkcja tych hormonów jest obniżona, przez co metabolizm ulega spowolnieniu. Organizm staje się bardziej „oszczędny” w zużyciu energii, co może skutkować przyrostem masy ciała, odkładaniem tkanki tłuszczowej, uczuciem zimna, zmęczeniem i obniżonym nastrojem.
Hormon TSH, wydzielany przez przysadkę mózgową, reguluje pracę tarczycy. Przy niedoczynności jego poziom najczęściej się podnosi, stymulując tarczycę do produkcji hormonów. Leczenie farmakologiczne opiera się zwykle na podawaniu lewotyroksyny, czyli syntetycznego odpowiednika T4. Dieta ma tu rolę wspomagającą: prawidłowy sposób odżywiania sprzyja utrzymaniu prawidłowej masy ciała, może wspierać wchłanianie leków, ograniczać stan zapalny w tarczycy (szczególnie w autoimmunologicznym zapaleniu tarczycy – Hashimoto) i dostarczać składników koniecznych do syntezy hormonów tarczycowych.
Nie istnieje jedna „dieta cud” na niedoczynność, ale istnieją zasady, które pomagają zminimalizować objawy i ryzyko powikłań. Należy wziąć pod uwagę nie tylko gospodarkę jodem, ale też podaż selenu, żelaza, witaminy D, witamin z grupy B, a także ogólny charakter diety – czy jest przeciwzapalna, jak bardzo jest przetworzona i czy zawiera odpowiednią ilość błonnika, białka oraz zdrowych tłuszczów. Ważne są też indywidualne uwarunkowania: masa ciała, poziom aktywności fizycznej, współistniejące choroby (np. insulinooporność, celiakia, choroby sercowo-naczyniowe), a także sposób przyjmowania leków na tarczycę.
Najważniejsze składniki odżywcze wspierające tarczycę
Przy niedoczynności tarczycy warto szczególnie zadbać o kilka kluczowych mikroskładników, które biorą udział w syntezie i aktywacji hormonów oraz działaniu układu odpornościowego. Choć najlepiej, aby dieta była jak najbardziej różnorodna, pewne produkty i składniki powinny pojawiać się w niej regularnie.
Jod jest niezbędnym pierwiastkiem do produkcji hormonów tarczycowych. W Polsce głównym źródłem jodu jest sól kuchenna jodowana, a także ryby morskie, owoce morza, jaja i nabiał. U większości osób z niedoczynnością tarczycy nie ma potrzeby suplementacji jodu, jeśli dieta jest urozmaicona, natomiast nadmierna podaż jodu może pogarszać przebieg chorób autoimmunologicznych tarczycy. Stąd suplementy z jodem powinny być stosowane wyłącznie po konsultacji z lekarzem lub dietetykiem. Bezpieczniej jest korzystać z naturalnych źródeł, dbając przy tym o umiarkowane spożycie soli, aby nie zwiększać ryzyka nadciśnienia.
Selen odgrywa ważną rolę w konwersji hormonu T4 do bardziej aktywnej formy T3 oraz w ochronie tarczycy przed stresem oksydacyjnym. Dobrymi źródłami selenu są orzechy brazylijskie, ryby, jaja, nasiona roślin strączkowych oraz pełnoziarniste produkty zbożowe. W przypadku orzechów brazylijskich wystarczy zwykle 1–2 dziennie, ponieważ zawierają bardzo duże ilości tego pierwiastka. U osób z niedoborami selen może być rozważany w suplementacji, zwłaszcza w chorobie Hashimoto, jednak również wymaga to indywidualnej oceny, aby nie doprowadzić do nadmiaru, który może być toksyczny.
Żelazo jest składnikiem enzymów uczestniczących w syntezie hormonów tarczycowych, a jego niedobór może nasilać objawy niedoczynności, takie jak zmęczenie, osłabienie i wypadanie włosów. Żelazo hemowe dostarczają przede wszystkim mięso czerwone, drób i ryby, natomiast żelazo niehemowe – rośliny strączkowe, kakao, natka pietruszki, kasza gryczana, pestki dyni. Aby zwiększyć wchłanianie żelaza roślinnego, warto łączyć je z produktami bogatymi w witaminę C, np. papryką, natką, kiszonkami, świeżymi owocami. W przypadku przyjmowania leku na tarczycę konieczne jest zachowanie odstępu czasowego między nim a preparatami żelaza czy posiłkami bardzo obfitującymi w ten pierwiastek, ponieważ mogą one obniżać wchłanianie lewotyroksyny.
Witamina D uczestniczy w regulacji odpowiedzi immunologicznej, a jej niedobór wiąże się z większym ryzykiem chorób autoimmunologicznych, w tym zapalenia tarczycy. Naturalnym źródłem jest głównie synteza skórna pod wpływem promieniowania UVB, a w mniejszym stopniu tłuste ryby morskie, jaja i wzbogacane produkty. Ze względu na umiarkowany klimat i niewystarczającą ekspozycję na słońce w okresie jesienno-zimowym, w Polsce zaleca się najczęściej suplementację witaminy D, dostosowaną do wieku, masy ciała i aktualnego stężenia we krwi.
Istotne są także witaminy z grupy B, szczególnie B12 i kwas foliowy, które wpływają na funkcjonowanie układu nerwowego, produkcję czerwonych krwinek i poziom homocysteiny. Ich źródłem jest mięso, nabiał, jaja, rośliny strączkowe, zielone warzywa liściaste oraz produkty pełnoziarniste. Należy też pamiętać o białku, które jest budulcem tkanek i hormonów – jego odpowiednia ilość (zwykle 1–1,3 g/kg masy ciała u osoby dorosłej, o ile lekarz nie zaleci inaczej) pomaga utrzymać masę mięśniową i sprzyja lepszej kontroli głodu, co ma znaczenie przy skłonności do przybierania na wadze w niedoczynności tarczycy.
Produkty zalecane i przeciwwskazane przy niedoczynności
W praktyce dietetycznej przy niedoczynności tarczycy sprawdza się model żywienia oparty na mało przetworzonych produktach, zbliżony do diety śródziemnomorskiej lub dobrze zbilansowanej diety przeciwzapalnej. Podstawę jadłospisu powinny stanowić warzywa (szczególnie warzywa kolorowe, bogate w antyoksydanty), owoce w umiarkowanych ilościach, pełnoziarniste produkty zbożowe, rośliny strączkowe, chude mięsa, ryby, jaja oraz zdrowe tłuszcze roślinne, takie jak oliwa z oliwek, olej rzepakowy tłoczony na zimno, orzechy, pestki i nasiona.
W kontekście niedoczynności często poruszana jest kwestia warzyw kapustnych, takich jak brokuł, kalafior, kapusta, brukselka czy jarmuż. Zawierają one substancje z grupy goitrogenów, które w bardzo dużych ilościach mogą utrudniać wykorzystanie jodu przez tarczycę. U osób z prawidłowym bilansem jodu i odpowiednio leczonych nie ma jednak konieczności całkowitego wykluczania tych warzyw. Obróbka termiczna (gotowanie, duszenie, pieczenie) znacząco zmniejsza zawartość związków wolotwórczych, dlatego bezpieczne jest spożywanie ich w rozsądnych ilościach. Co więcej, warzywa te są bogate w błonnik, witaminę C, foliany i przeciwutleniacze, dlatego ich obecność w diecie jest pożądana.
Warto zwrócić uwagę na produkty znacznie przetworzone: słodycze, słodzone napoje, fast food, produkty typu instant, słone przekąski. Ich regularne spożywanie przyczynia się do przyrostu masy ciała, nasila insulinooporność i zwiększa stan zapalny w organizmie. Przy niedoczynności tarczycy, kiedy metabolizm jest spowolniony, nadmierna ilość kalorii oraz cukrów prostych szczególnie łatwo sprzyja tyciu. Z tego względu korzystne jest ograniczenie cukru dodanego (w tym syropów glukozowo-fruktozowych), batonów, ciastek, słodkich płatków śniadaniowych i napojów dosładzanych. Lepszym wyborem będą domowe wypieki z mąk pełnoziarnistych, owoce jako naturalna słodycz oraz niesłodzone napoje, głównie woda i napary ziołowe.
Osobnej uwagi wymaga gluten. U części osób z chorobami tarczycy, zwłaszcza o podłożu autoimmunologicznym, współistnieje celiakia lub nieceliakalna nadwrażliwość na gluten. W takim przypadku rzeczywiście konieczna jest dieta bezglutenowa. Jednak rutynowe eliminowanie glutenu u wszystkich osób z niedoczynnością, bez diagnozy, nie jest uzasadnione i może prowadzić do niedoborów, jeśli nie zostanie dobrze zaplanowane. Jeżeli pacjent dobrze toleruje produkty z pszenicy, żyta czy jęczmienia, może je spożywać w umiarkowanych ilościach, preferując formy pełnoziarniste, bogate w błonnik i składniki mineralne. Wyjątkiem jest wskazanie medyczne do eliminacji glutenu – wtedy dietę należy odpowiednio zbilansować, np. opierając się na kaszy gryczanej, komosie ryżowej, ryżu, amarantusie czy certyfikowanych produktach bezglutenowych.
Istotne jest też podejście do soi. Zawiera ona fitoestrogeny, które teoretycznie mogą wpływać na metabolizm hormonów tarczycy. Z aktualnych danych wynika, że umiarkowane spożycie przetworów sojowych (tofu, tempeh, napoje sojowe wzbogacane w wapń) u osób z dobrze kontrolowaną niedoczynnością nie musi być problemem, pod warunkiem zachowania odstępu czasowego między spożyciem dużych ilości soi a zażyciem leku na tarczycę. Jeżeli pacjent nie jest przyzwyczajony do soi lub ma wątpliwości, najlepiej skonsultować to indywidualnie z dietetykiem.
Jak planować posiłki i kontrolować masę ciała
Niedoczynność tarczycy bardzo często wiąże się z tendencją do przybierania na wadze oraz trudnościami w jej redukcji. Z tego powodu prawidłowe planowanie posiłków nabiera szczególnego znaczenia. Ważne jest nie tylko „co” jemy, ale również „jak” i „kiedy”. Systematyczność posiłków sprzyja stabilizacji poziomu glukozy i insuliny, zmniejsza napady wilczego głodu oraz ułatwia kontrolę porcji. Dla wielu osób korzystny jest model 3 większych i 1–2 mniejszych posiłków dziennie, dopasowany do rytmu dnia i preferencji, choć nie ma jednej idealnej liczby posiłków dla wszystkich.
Kluczem do kontroli masy ciała jest ujemny lub przynajmniej neutralny bilans energetyczny, ale przy niedoczynności tarczycy drastyczne diety redukcyjne nie są wskazane. Zbyt niska podaż kalorii może dodatkowo spowolnić metabolizm, nasilić uczucie zmęczenia i sprzyjać efektowi jo-jo. Lepiej postawić na umiarkowany deficyt energetyczny, np. 300–500 kcal poniżej dziennego zapotrzebowania, w połączeniu z regularną aktywnością fizyczną, dostosowaną do możliwości zdrowotnych. Warto zwrócić uwagę na jakość białka w diecie, ponieważ odpowiednia jego ilość zwiększa uczucie sytości i pomaga utrzymać masę mięśniową.
W praktyce przy planowaniu posiłków pomocne jest stosowanie prostego schematu: połowę talerza powinny zajmować warzywa (surowe, gotowane, pieczone, duszone), jedną czwartą źródło węglowodanów złożonych (kasza, ryż brązowy, razowy makaron, pełnoziarnisty chleb, ziemniaki, bataty), a pozostałą część – źródło białka (chude mięso, ryba, jaja, tofu, rośliny strączkowe). Całość warto uzupełnić zdrowymi tłuszczami, takimi jak oliwa dodana do sałatki, garść orzechów czy plasterki awokado. Takie komponowanie posiłków pomaga utrzymać równowagę między składnikami odżywczymi i sprzyja stabilnej energii w ciągu dnia.
Nie można pominąć znaczenia błonnika. Jego odpowiednia ilość (zwykle 25–35 g na dobę) pomaga regulować pracę jelit, która przy niedoczynności tarczycy często jest spowolniona i sprzyja zaparciom. Błonnik wpływa także na kontrolę poziomu glukozy i cholesterolu. Jego źródłem są pełnoziarniste zboża, warzywa, owoce (szczególnie spożywane ze skórką, jeśli jest jadalna), rośliny strączkowe, siemię lniane, nasiona chia. Przy zwiększaniu ilości błonnika należy równocześnie dbać o odpowiednią podaż płynów, aby uniknąć dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego.
Lek na tarczycę a posiłki – praktyczne zasady
Skuteczność leczenia niedoczynności tarczycy zależy nie tylko od odpowiednio dobranej dawki leku, ale też od właściwego przyjmowania preparatu. Lewotyroksyna powinna być zażywana na czczo, zwykle co najmniej 30 minut przed śniadaniem, popijana szklanką wody. Niektóre produkty mogą obniżać jej wchłanianie z przewodu pokarmowego, dlatego zaleca się zachowanie odstępu przynajmniej kilku godzin między przyjęciem leku a niektórymi pokarmami oraz suplementami.
Do substancji utrudniających wchłanianie lewotyroksyny należą między innymi: preparaty wapnia i żelaza, duże ilości błonnika, niektóre leki przeciwzgagowe oraz soja. Oznacza to, że jeśli pacjent przyjmuje suplementy żelaza lub wapnia, powinien robić to w innym momencie dnia niż lek na tarczycę, najlepiej po konsultacji z lekarzem prowadzącym. Podobnie, bardzo obfite śniadanie bogate w błonnik tuż po zażyciu leku może częściowo obniżyć jego skuteczność, choć nie jest to powód do rezygnacji z produktów pełnoziarnistych – wystarczy zadbać o odpowiedni odstęp czasowy między tabletką a pierwszym posiłkiem.
U niektórych pacjentów sprawdza się przyjmowanie leku wieczorem, 2–3 godziny po ostatnim posiłku, jeśli rano trudno jest zachować przerwę przed śniadaniem. Taka zmiana wymaga jednak konsultacji lekarskiej, ponieważ może wpływać na wyniki badań kontrolnych i konieczność modyfikacji dawki. Regularność przyjmowania leku i stała pora są niezwykle ważne dla utrzymania stabilnego poziomu hormonów oraz prawidłowej interpretacji wyników TSH, FT3 i FT4.
Warto także pamiętać, że substancje zawarte w kawie mogą nieznacznie zmniejszać wchłanianie lewotyroksyny, dlatego zaleca się, aby kawa pojawiła się dopiero po upływie co najmniej 30 minut od zażycia leku, najlepiej już po śniadaniu. Jeżeli poranny rytuał kawowy jest dla pacjenta bardzo ważny, dobrym rozwiązaniem jest uporządkowanie kolejności: najpierw lek i woda, potem śniadanie, a na końcu filiżanka ulubionej kawy. Takie pozornie drobne nawyki w dłuższej perspektywie sprzyjają stabilizacji gospodarki hormonalnej.
Styl życia, aktywność fizyczna i nawyki wspierające terapię
Żywienie to tylko jeden z filarów postępowania przy niedoczynności tarczycy. Równie istotne są ogólne nawyki związane ze stylem życia, które wpływają na metabolizm, funkcjonowanie układu hormonalnego i samopoczucie psychiczne. Wśród nich na pierwszy plan wysuwa się sen. Przewlekłe niedosypianie nasila zmęczenie, zaburza gospodarkę glukozowo-insulinową, sprzyja przybieraniu na wadze i pogarsza nastrój. Osoby z niedoczynnością tarczycy często już na starcie zmagają się z obniżoną energią, dlatego zadbanie o regularny, jakościowy sen (najczęściej 7–9 godzin na dobę) powinno być jednym z priorytetów terapeutycznych.
Aktywność fizyczna jest kolejnym ważnym elementem. Nie tylko zwiększa wydatek energetyczny, ułatwiając redukcję masy ciała, ale też poprawia wrażliwość tkanek na insulinę, korzystnie wpływa na profil lipidowy i samopoczucie. Nie musi to być od razu intensywny trening – spacery w marszowym tempie, nordic walking, pływanie, jazda na rowerze czy lekkie ćwiczenia siłowe 2–3 razy w tygodniu mogą przynieść wyraźne korzyści. Kluczowa jest regularność oraz dopasowanie formy ruchu do aktualnych możliwości organizmu, szczególnie na początku leczenia, gdy objawy niedoczynności mogą być jeszcze nasilone.
Nie mniej istotne jest radzenie sobie ze stresem. Przewlekły stres wpływa na oś podwzgórze–przysadka–nadnercza, co pośrednio może oddziaływać na tarczycę i cały układ hormonalny. Techniki relaksacyjne, jak ćwiczenia oddechowe, medytacja, joga czy spacery na świeżym powietrzu, mogą być pomocne w obniżaniu napięcia. Dobrze skomponowana dieta, bogata w nienasycone kwasy tłuszczowe, magnez, witaminy z grupy B i antyoksydanty, wspiera odporność na stres i zmniejsza ryzyko niedoborów, które często pojawiają się w okresach zwiększonego obciążenia psychicznego.
Nawykiem wartym szczególnej uwagi jest regularna kontrola stanu zdrowia. Oprócz badań tarczycowych (TSH, FT4, czasem FT3, przeciwciała anty-TPO, anty-TG) warto monitorować profil lipidowy, poziom glukozy i insuliny, witaminę D, żelazo, ferrytynę, witaminę B12 i kwas foliowy. Ich nieprawidłowe wartości mogą nasilać objawy niedoczynności lub być jej konsekwencją. Ścisła współpraca z lekarzem endokrynologiem i dietetykiem klinicznym pozwala lepiej dopasować zarówno leczenie farmakologiczne, jak i plan żywieniowy oraz suplementację do indywidualnych potrzeb pacjenta.
Praktyczne wskazówki na co dzień i przykładowe zestawy posiłków
Aby wprowadzić zasady zdrowego żywienia przy niedoczynności tarczycy w życie, pomocne jest skorzystanie z kilku prostych, praktycznych wskazówek. Po pierwsze, warto planować zakupy i posiłki z wyprzedzeniem, co ogranicza sięganie po przypadkowe, wysokoprzetworzone produkty. Lista zakupów powinna opierać się na warzywach, owocach, pełnoziarnistych produktach zbożowych, źródłach białka (ryby, drób, jaja, rośliny strączkowe, fermentowane produkty mleczne) oraz zdrowych tłuszczach. Po drugie, dobrze jest mieć pod ręką zdrowe przekąski, takie jak orzechy, jogurt naturalny, pokrojone warzywa czy owoce, aby uniknąć kupowania słodyczy „na szybko”.
Przykładowy dzień żywienia osoby z niedoczynnością tarczycy może wyglądać następująco. Śniadanie: owsianka na napoju roślinnym lub mleku, z dodatkiem nasion chia, orzechów włoskich, borówek i cynamonu. Taki posiłek dostarcza błonnika, kwasów omega-3, antyoksydantów i białka, a jednocześnie zapewnia sytość na dłużej. Drugie śniadanie: sałatka z jogurtem naturalnym, garścią malin i łyżką siemienia lnianego, ewentualnie kromka pieczywa żytniego na zakwasie z pastą z ciecierzycy i warzywami.
Obiad może składać się z pieczonej ryby morskiej, np. łososia, pstrąga tęczowego czy dorsza, podanej z kaszą gryczaną, pieczonymi warzywami (marchew, cukinia, papryka) i surówką z kiszonej kapusty z olejem rzepakowym. Taki posiłek dostarcza wysokiej jakości białka, zdrowych tłuszczów, w tym kwasów omega-3, a także selenu, jodu i probiotycznych bakterii z kiszonek. Podwieczorek może stanowić garść orzechów i świeży owoc, np. jabłko lub gruszkę zjedzoną ze skórką, bogatą w błonnik.
Kolacja powinna być lżejsza, ale wciąż pełnowartościowa. Dobrym przykładem jest sałatka z mieszanki zielonych liści (np. rukola, roszponka), z dodatkiem jajka na twardo, kawałków pieczonej piersi z indyka lub ciecierzycy, pomidora, ogórka oraz oliwy z oliwek. Całość można uzupełnić kromką chleba pełnoziarnistego. Taki zestaw dostarcza białka, błonnika, zdrowych tłuszczów i licznych witamin, jednocześnie nie obciążając nadmiernie układu pokarmowego przed snem. W ciągu dnia należy pamiętać o odpowiedniej ilości płynów, głównie wody – zwykle ok. 30 ml na każdy kilogram masy ciała, chyba że lekarz zaleci inaczej.
FAQ – najczęstsze pytania o dietę przy niedoczynności tarczycy
Czy przy niedoczynności tarczycy muszę unikać wszystkich produktów z glutenem
Nie ma konieczności całkowitego eliminowania glutenu u każdej osoby z niedoczynnością tarczycy. Dieta bezglutenowa jest bezwzględnie wymagana przede wszystkim u pacjentów z rozpoznaną celiakią lub potwierdzoną nieceliakalną nadwrażliwością na gluten. U pozostałych osób produkty zbożowe zawierające gluten, zwłaszcza pełnoziarniste, mogą być wartościową częścią diety, dostarczając błonnika, witamin z grupy B i składników mineralnych. Decyzję o eliminacji glutenu warto podejmować po wykonaniu odpowiedniej diagnostyki i konsultacji ze specjalistą, aby nie wprowadzać niepotrzebnych ograniczeń.
Czy warzywa kapustne są szkodliwe dla tarczycy
Warzywa kapustne, takie jak brokuły, kalafior, kapusta czy brukselka, zawierają substancje z grupy goitrogenów, które w bardzo dużych ilościach mogą utrudniać wykorzystanie jodu przez tarczycę. U osób z dobrze leczoną niedoczynnością i prawidłową podażą jodu spożywanie umiarkowanych ilości tych warzyw, szczególnie po obróbce termicznej, jest bezpieczne. Związki wolotwórcze w dużym stopniu ulegają rozkładowi podczas gotowania czy duszenia. Warzywa kapustne mają wysoką wartość odżywczą, dlatego nie powinno się ich automatycznie eliminować z diety bez konkretnego powodu medycznego.
Czy sama dieta może wyleczyć niedoczynność tarczycy
Dieta, nawet najlepiej zbilansowana, nie zastępuje leczenia farmakologicznego niedoczynności tarczycy, jeśli przyczyną jest trwałe uszkodzenie gruczołu lub zaburzenia autoimmunologiczne. Lewotyroksyna jest w takich przypadkach podstawą terapii i umożliwia uzupełnienie niedoboru hormonów. Odpowiedni sposób odżywiania pełni jednak bardzo ważną funkcję wspierającą: może łagodzić objawy, pomagać w utrzymaniu prawidłowej masy ciała, wspierać układ odpornościowy i zmniejszać ryzyko niedoborów pokarmowych. Dlatego najlepsze efekty daje połączenie leczenia farmakologicznego, diety oraz zdrowego stylu życia.
Jak schudnąć przy niedoczynności tarczycy
Redukcja masy ciała przy niedoczynności tarczycy bywa trudniejsza, ponieważ metabolizm jest wolniejszy, a organizm łatwiej gromadzi zapasy energii. Podstawą jest dobrze ustawione leczenie hormonalne – bez tego utrata wagi może być znacznie utrudniona. Kolejnym krokiem jest umiarkowany deficyt kaloryczny, zwykle 300–500 kcal poniżej zapotrzebowania, połączony z regularną aktywnością fizyczną. W diecie warto zadbać o odpowiednią ilość białka, błonnika i zdrowych tłuszczów, a ograniczyć cukry proste i żywność wysokoprzetworzoną. Kluczowa jest cierpliwość – tempo spadku wagi może być wolniejsze, ale stabilniejsze.
Czy mogę pić kawę, biorąc lek na niedoczynność tarczycy
Kawa nie jest przeciwwskazana przy niedoczynności tarczycy, ale ważny jest sposób jej włączenia do codziennej rutyny. Składniki zawarte w kawie mogą nieco zmniejszać wchłanianie lewotyroksyny, dlatego zaleca się, by nie pić kawy bezpośrednio po zażyciu leku. Najlepiej przyjąć tabletkę na czczo, popić wodą i odczekać co najmniej 30 minut przed zjedzeniem śniadania i wypiciem kawy. Dzięki temu wchłanianie leku będzie bardziej przewidywalne, a poranny rytuał z filiżanką kawy nie zaburzy skuteczności terapii. Jeśli pojawiają się wątpliwości, warto omówić je z lekarzem prowadzącym.
Powrót