Rygorystyczne odchudzanie bardzo często miesza nam w głowie: z jednej strony chcemy być konsekwentni, z drugiej – każde odstępstwo od planu potrafi uruchomić lawinę wyrzutów sumienia. Pojawia się pytanie: czy to jeszcze zdrowa dyscyplina, czy już nieustanna samokrytyka, która odbiera radość z życia i… sabotuje efekty? Zrozumienie różnicy między tymi dwoma postawami jest kluczowe, jeśli chcesz schudnąć w sposób trwały, bez wojny z własnym ciałem i psychiką.
Czym jest zdrowa dyscyplina w odchudzaniu
Zdrowa dyscyplina to wewnętrzna umowa z samą sobą: wyznaczasz kierunek, określasz zasady, ale zostawiasz przestrzeń na błędy, elastyczność i rozwój. Nie chodzi o perfekcyjne trzymanie się planu, ale o świadome podejmowanie większości decyzji tak, by wspierały Twój cel. Dyscyplina nie musi być zimna i surowa – może być pełna troski, oparta na szacunku do własnego ciała i realnych możliwości.
W odchudzaniu dyscyplina oznacza na przykład:
- planowanie posiłków z wyprzedzeniem, aby mieć zdrowe opcje „pod ręką”,
- regularne zakupy z listą, zamiast spontanicznego wrzucania przekąsek do koszyka,
- ustalenie stałych pór większości posiłków, ale bez paniki, gdy coś się przesunie,
- śledzenie postępów – nie tylko wagi, ale też samopoczucia, siły czy lepszej kondycji,
- powrót do planu po potknięciu, zamiast rezygnacji z całego procesu.
Dyscyplina ma pomagać, a nie karać. Można ją porównać do życzliwego trenera, który stawia wymagania, ale też potrafi zauważyć wysiłek i docenić najmniejsze postępy. Taki „wewnętrzny trener” nie krzyczy na Ciebie za każde potknięcie, tylko pomaga wyciągnąć wnioski i iść dalej.
W ramach zdrowej dyscypliny dopuszczalne jest także świadome wplecenie elastyczności, np.:
- okazjonalny deser w kontekście ważnego spotkania rodzinnego,
- zamiana planowanego treningu biegowego na dłuższy spacer po ciężkim dniu,
- zmiana jadłospisu na kilka dni, kiedy wyjeżdżasz i nie masz dostępu do swojej kuchni.
To wszystko wciąż może być zgodne z celem odchudzania, jeśli to się dzieje świadomie, a nie jako efekt rezygnacji czy poddania się impulsom. Dyscyplina nie oznacza bycia „idealną”; oznacza wybieranie w danym momencie tego, co wystarczająco dobre dla Twojego zdrowia, przy uwzględnieniu realiów dnia codziennego.
Kiedy dyscyplina zamienia się w samokrytykę
Granica między motywującą konsekwencją a destrukcyjną samokrytyką bywa bardzo cienka. Zwłaszcza w odchudzaniu, gdzie emocje, przekonania na temat wyglądu i presja otoczenia łączą się w jedno. Często zaczynamy z dobrymi intencjami: „chcę o siebie zadbać”, a po kilku tygodniach w głowie rozbrzmiewa już tylko: „jestem beznadziejna, znowu nie dałam rady”.
Samokrytyka to wewnętrzny głos, który zamiast pomagać, oskarża. Nie analizuje faktów – uderza w poczucie własnej wartości. Może pojawiać się po zjedzeniu kawałka ciasta, pominięciu treningu, „zbyt wolnym” spadku wagi. Zamiast zadać sobie spokojne pytanie: „co mogę zrobić inaczej?”, pojawia się fala ocen: „nigdy nie schudnę”, „jestem słaba”, „nie mam silnej woli”.
Oto sygnały, że Twoja dyscyplina przechodzi w destrukcyjną krytykę:
- po każdym odstępstwie od planu pojawia się wstyd, a nawet chęć ukrycia tego przed innymi,
- ważysz się kilka razy dziennie, a wynik w dużej mierze decyduje o Twoim nastroju,
- masz wrażenie, że „albo 100% planu, albo nic” – małe sukcesy są dla Ciebie bez znaczenia,
- nie potrafisz przyznać sama przed sobą, że robisz coś dobrze – zawsze znajdziesz element, do którego można się przyczepić,
- myślisz o sobie w kategoriach: „gruba = gorsza”, „schudnę = będę wartościowa”.
Taki sposób myślenia działa jak wewnętrzny sabotażysta. Zamiast mobilizować, wysysa energię. Z czasem możesz mieć coraz mniej siły, by podnosić się po potknięciach, bo każde z nich staje się dowodem na to, że „coś jest z Tobą nie tak”. W efekcie łatwiej rzucić cały plan odchudzania, niż po raz kolejny stanąć do próby.
Samokrytyka często bierze się z wcześniejszych doświadczeń: komentarzy bliskich o wyglądzie, porównań z rówieśnikami, kultu szczupłej sylwetki. Ten głos rzadko jest naprawdę Twój – to raczej zlepek cudzych oczekiwań i komunikatów, które kiedyś usłyszałaś. Warto to zauważyć: mierząc się z samokrytyką, często nie walczysz z własnym rozsądkiem, ale z dawnymi przekonaniami, które już Ci nie służą.
Różnice między dyscypliną a samokrytyką – jak je rozpoznać
Żeby naprawdę skorzystać z dyscypliny, a jednocześnie uwolnić się od niszczącej samokrytyki, potrzebujesz jasnych kryteriów. Poniżej znajdziesz kilka kluczowych różnic, które pomogą Ci ocenić, w jakim trybie najczęściej funkcjonujesz podczas odchudzania.
1. Ton wewnętrznego dialogu
- Dyscyplina: „Dzisiaj nie zjadłam warzyw do kolacji. Jutro przygotuję je wcześniej, żeby były pod ręką”.
- Samokrytyka: „Nawet głupich warzyw nie jestem w stanie zjeść. Nigdy nie nauczę się normalnie jeść”.
W dyscyplinie mówisz do siebie jak do przyjaciela, który potrzebuje wsparcia i jasnych wskazówek. W samokrytyce brzmisz jak surowy sędzia, który przypomina o każdej porażce.
2. Skupienie na zachowaniach vs na tożsamości
- Dyscyplina: ocenia konkretne zachowanie („zjadłam więcej niż planowałam”),
- Samokrytyka: atakuje Twoją wartość („jestem beznadziejna, nie mam silnej woli”).
Dyscyplina rozumie, że pojedyncze potknięcie nie definiuje całego procesu odchudzania. Samokrytyka przypisuje mu ogromne znaczenie, jakby jeden wieczór mógł przekreślić miesiące pracy.
3. Emocje po „złamaniu zasad”
- Dyscyplina: może pojawia się lekki żal, ale dominuje ciekawość – co mogę poprawić?
- Samokrytyka: pojawia się wstyd, poczucie winy, czasem chęć ukarania się (np. głodówką następnego dnia).
To, co czujesz po „wpadce”, jest dobrym wskaźnikiem, w jakim trybie działasz. Emocje związane z dyscypliną są nieprzyjemne, ale konstruktywne; te z samokrytyką ranią i paraliżują.
4. Stosunek do błędów
- Dyscyplina: błędy są naturalną częścią procesu nauki i zmiany nawyków.
- Samokrytyka: błędy są dowodem porażki i powodem, by podważać sens dalszych starań.
Jeśli po jednym „gorszym” tygodniu masz ochotę wyrzucić wagę, aplikację do liczenia kalorii i całą koncepcję zdrowego stylu życia, prawdopodobnie działasz pod wpływem silnej samokrytyki.
5. Długofalowy efekt
- Dyscyplina: buduje poczucie sprawczości. Z czasem widzisz, że potrafisz dotrzymać danego sobie słowa, nawet jeśli nie idealnie.
- Samokrytyka: prowadzi do zmęczenia psychicznego, zniechęcenia i częstych „restartów” diety od poniedziałku.
Jeśli Twój dotychczasowy styl odchudzania to wieczny cykl „ostrej diety – załamania – wyrzutów sumienia – nowej diety”, warto się zatrzymać i zobaczyć, jak dużą rolę odgrywa w nim wewnętrzny krytyk.
Jak wzmocnić dyscyplinę bez popadania w samokrytykę
Kluczem jest świadome budowanie takich nawyków, które wspierają Twoje cele, a jednocześnie nie wymagają ciągłego napięcia i kontroli. Dyscyplina może być łagodna, a jednocześnie skuteczna – pod warunkiem, że przestaniesz traktować ją jak narzędzie do „naprawiania siebie”, a zaczniesz jak sposób troski o zdrowie i codzienny komfort.
1. Ustal realistyczne cele, zamiast karzących wymagań
Zamiast zakładać „schudnę 10 kg w miesiąc”, przyjmij: „będę wprowadzać stopniowe zmiany, które da się utrzymać przez kolejne lata”. Duże, agresywne cele sprzyjają samokrytyce, bo bardzo łatwo ich nie dotrzymać. Realistyczne cele wzmacniają dyscyplinę: ich osiąganie jest możliwe, więc z czasem rośnie Twoje zaufanie do samej siebie.
Dla wielu osób zdrowszym zakresem jest 0,5–1 kg spadku masy ciała na tydzień, ale nawet jeśli tempo będzie mniejsze, a Ty poczujesz się lepiej, zyskasz więcej niż przy gwałtownych spadkach i wiecznych „wahadłach” wagi.
2. Zamień „wszystko albo nic” na podejście 80/20
Perfekcjonizm to pożywka dla samokrytyki. Jeśli uważasz, że tylko 100% zgodności z planem ma sens, każde odstępstwo urasta do rangi katastrofy. Zdrowa dyscyplina uznaje, że wystarczy, aby 80% Twoich codziennych decyzji sprzyjało zdrowiu, a pozostałe 20% było przestrzenią na spontaniczność.
Przykład: jeśli zazwyczaj jesz regularnie, dbasz o jakość produktów i ruszasz się kilka razy w tygodniu, to okazjonalna pizza czy kawa z bitą śmietaną nie zniweluje postępów. Problemem nie jest pojedyncza decyzja, ale ich ciągła powtarzalność – właśnie na nią wpływasz, ćwicząc dyscyplinę.
3. Planuj zawczasu sytuacje „trudne”
Zamiast liczyć, że „tym razem dam radę”, przygotuj strategię na realne wyzwania:
- urodziny i święta – zdecyduj z góry, co chcesz zjeść, a co świadomie odpuścisz,
- stres w pracy – znajdź inne formy rozładowania napięcia niż jedzenie (spacer, krótka gimnastyka, rozmowa),
- wieczorne „dojadanie” – przygotuj zawczasu lżejsze przekąski albo rytuał, który zajmie dłonie (herbata, książka, krzyżówki).
Planowanie to przejaw dyscypliny; oskarżanie się po fakcie, że „znowu nie przewidziałaś problemów” – to samokrytyka. Pierwsze podejście wzmacnia poczucie wpływu, drugie – poczucie bezradności.
4. Buduj mikronawyki, zamiast opierać się na sile woli
Silna wola jest zasobem ograniczonym. Jeżeli o każdej porze dnia musisz ze sobą „negocjować”, czy zjesz coś słodkiego, czy pójdziesz na trening, szybciej się wyczerpiesz i wpadniesz w spirale samokrytyki. Zamiast tego buduj proste, automatyczne nawyki:
- szklanka wody rano przed kawą,
- warzywa do co najmniej dwóch posiłków dziennie,
- krótki spacer po obiedzie,
- stała godzina lekkiej kolacji.
Im mniej decyzji musisz podejmować świadomie, tym rzadziej będziesz narażona na wewnętrzną walkę i samokrytykę. Codzienne mikronawyki tworzą fundament dla wytrwałości, czyli najbardziej niedocenianej cechy w odchudzaniu.
Jak uciszyć wewnętrznego krytyka i włączyć samowspółczucie
Samowspółczucie bywa mylone z pobłażliwością, ale w rzeczywistości to jedna z najskuteczniejszych strategii wzmacniania zdrowej dyscypliny. Polega na traktowaniu siebie z taką samą życzliwością, jaką obdarzyłabyś przyjaciółkę w podobnej sytuacji. Nie chodzi o „odpuszczanie wszystkiego”, tylko o zmianę tonu, z jakim reagujesz na swoje potknięcia.
1. Zauważ swój wewnętrzny monolog
Przez kilka dni obserwuj, jak mówisz do siebie w myślach:
- Co myślisz po zjedzeniu czegoś „nieplanowanego”?
- Jak reagujesz na brak postępów na wadze?
- Jak opisujesz siebie, kiedy porównujesz się z innymi?
Bez osądzania zapisz te myśli na kartce. Zobaczysz, jak często są skrajnie surowe, uogólniające („zawsze”, „nigdy”) i mało oparte na faktach. Sam akt zauważenia jest pierwszym krokiem do zmiany.
2. Zastosuj filtr „czy powiedziałabym to przyjaciółce?”
Za każdym razem, gdy przyłapiesz się na ostrej samokrytyce, zadaj sobie pytanie: „Czy powiedziałabym te słowa bliskiej osobie, która ma podobny problem z odchudzaniem?”. Jeśli odpowiedź brzmi „w życiu”, masz dowód, że ten monolog nie jest ani obiektywny, ani pomocny.
Następnie poszukaj łagodniejszej, ale nadal szczerej wersji komunikatu. Na przykład:
- z „Jestem beznadziejna, znowu zjadłam słodycze” na „Widocznie zmęczenie i stres są dziś tak duże, że sięgnęłam po słodycze. Co mogę zrobić, żeby jutro poradzić sobie inaczej?”
To nie jest „usprawiedliwianie się” – to rozsądna analiza sytuacji bez wbijania sobie kolejnego gwoździa w poczucie własnej wartości.
3. Oddziel wartość człowieka od zachowania
Możesz krytycznie ocenić konkretne działanie („to nie było zgodne z moim planem”), nie atakując przy tym całej siebie. Twoja waga, rozmiar ubrania czy to, co zjadłaś wczoraj, nie są miernikiem tego, czy zasługujesz na szacunek, odpoczynek, dobre relacje czy zdrowie.
Pomocne jest prostego zdanie: „Zrobiłam coś, z czego nie jestem zadowolona, ale to nie znaczy, że jestem zła czy beznadziejna”. Ta różnica wydaje się subtelna, ale w dłuższej perspektywie decyduje o tym, czy odchudzanie będzie aktem przemocy wobec siebie, czy dojrzewania do lepszej relacji z własnym ciałem.
4. Uznawaj małe kroki i częściowe sukcesy
Wewnętrzny krytyk uwielbia ignorować wszystko, co robisz dobrze, i skupiać się na tym, co jeszcze „nieidealne”. Przeciwieństwem jest praktyka świadomego zauważania drobnych postępów:
- wybrałaś mniejszą porcję niż zwykle,
- dodałaś warzywa do śniadania,
- przeszłaś kilka przystanków pieszo, zamiast jechać autobusem,
- nie zrezygnowałaś z planu po jednym „gorszym” dniu.
Każde takie zachowanie to cegiełka, z której budujesz nowy styl życia. Zatrzymywanie się na moment, by to dostrzec, wzmacnia motywację wewnętrzną i sprawia, że dyscyplina staje się naturalnym wyborem, a nie przymusem.
5. Ćwicz łagodną konsekwencję
Łagodna konsekwencja polega na tym, że zamiast karać się za błędy, planujesz konkretny, możliwy do wykonania krok naprawczy. Na przykład:
- po wieczornym podjadaniu – zadbasz o sycący obiad i kolację następnego dnia,
- po kilku dniach bez ruchu – włączysz 10–15 minut spaceru, zamiast obiecywać sobie godzinny trening, który i tak się nie wydarzy,
- po „przejedzeniu się” na imprezie – wrócisz do zwykłego jedzenia następnego dnia, bez głodówek i ekstremalnych restrykcji.
W ten sposób wysyłasz sobie jasny komunikat: „błąd nie jest końcem świata; mam wpływ na kolejne wybory”. To sedno dyscypliny, która nie zamienia się w bat na samą siebie.
Dlaczego bezlitosna samokrytyka sabotuje odchudzanie
Może się wydawać, że surowa samokrytyka mobilizuje do działania („jak się porządnie zbesztam, to w końcu się ogarnę”). Badania i praktyka kliniczna pokazują jednak coś dokładnie odwrotnego: im więcej wewnętrznej przemocy, tym mniejsza szansa na stabilną zmianę nawyków. Dzieje się tak z kilku powodów.
1. Nadmierny stres zwiększa apetyt i utrudnia kontrolę
Stałe życie w napięciu, poczuciu „muszę, inaczej jestem do niczego”, aktywuje reakcję stresową. Organizm reaguje m.in. wzrostem poziomu kortyzolu, co sprzyja większemu apetytowi (szczególnie na słodkie i tłuste produkty) oraz odkładaniu tkanki tłuszczowej w okolicy brzucha. Krótko mówiąc, im bardziej się biczujesz, tym większe ryzyko, że będziesz szukać ukojenia w jedzeniu.
2. Myślenie „zjadłam raz – wszystko stracone”
Samokrytyka wzmacnia skrajne myślenie: jeśli jeden posiłek odbiega od planu, cały dzień (a nawet tydzień) jest „zmarnowany”. To prosta droga do mechanizmu „już trudno, i tak po wszystkim”. W efekcie jedno ciastko zamienia się w pół tortu, a jedna kolacja w kilkudniowe „odpuszczenie diety”.
Dyscyplina działa inaczej: „Tak, ten posiłek nie był idealny. Następny zrobię już po swojemu”. Nie ma tu dramatyzowania ani nakręcania dodatkowego stresu.
3. Poczucie wstydu izoluje od wsparcia
Silna samokrytyka często wiąże się ze wstydem: „nie chcę, żeby ktoś widział, jak znowu mi nie wyszło”. Wstyd utrudnia proszenie o pomoc – czy to u dietetyka, psychodietetyka, czy bliskich. Tymczasem wsparcie społeczne jest jednym z najważniejszych czynników sukcesu w zmianie stylu życia.
Osoba funkcjonująca w zdrowej dyscyplinie częściej mówi: „Tym razem coś nie gra, porozmawiam z kimś, kto może mi pomóc to poukładać”. To nie jest słabość, tylko przejaw odpowiedzialności za siebie.
4. Brak zaufania do siebie
Jeśli przez lata słyszysz w głowie, że „nigdy nie wytrwasz”, „zawsze zawalisz”, zaczynasz w to wierzyć. Spada Twoja wiara, że kolejne podejście do odchudzania może być inne. Wtedy nawet najlepszy plan dietetyczny może pozostać na papierze, bo brakuje przekonania, że warto się angażować.
Dyscyplina z samowspółczuciem działa odwrotnie: każde, nawet niewielkie dotrzymanie obietnicy wobec siebie (np. wypicie wody, zjedzenie śniadania, wyjście na krótki spacer) wzmacnia wewnętrzne poczucie „mogę na sobie polegać”. To tworzy spiralę w górę, a nie w dół.
Jak przełożyć to na praktyczny plan działania
Aby teoria przerodziła się w realną zmianę, warto uporządkować wszystko w prosty, codzienny schemat. Oto przykład, jak możesz zacząć „trenować” zdrową dyscyplinę bez nakręcania samokrytyki.
1. Wybierz 1–2 obszary na start
Zamiast zmieniać wszystko naraz, skup się na jednym lub dwóch elementach, np.:
- regularne posiłki (np. 3 główne + 1–2 przekąski),
- ruch (20–30 minut dziennie jakiejś aktywności),
- nawodnienie (1,5–2 l wody dziennie).
Zdefiniuj, co dokładnie oznacza dla Ciebie „wykonanie zadania” danego dnia. Im bardziej konkretnie i mierzalnie, tym lepiej dla dyscypliny.
2. Ustal minimalny poziom działania
Aby nie napędzać samokrytyki, zadaj sobie pytanie: „Co jestem w stanie robić nawet w gorszy dzień?”. To będzie Twój minimalny poziom. Na przykład:
- jeśli w świetny dzień możesz iść na siłownię na godzinę, w słabszy dzień minimalnym poziomem jest 10 minut spaceru,
- jeśli idealnie jesz 4 zbilansowane posiłki, w słabszy dzień zadbaj chociaż o spokojne zjedzenie śniadania i obiadu.
Dzięki temu dyscyplina nie oznacza „albo idealnie, albo wcale”, tylko „codziennie coś, choćby minimalnie”. To drastycznie zmniejsza pole dla samokrytyki.
3. Wprowadź krótki rytuał podsumowania dnia
Wieczorem poświęć 3–5 minut na odpowiedzi na trzy pytania:
- Co dziś zrobiłam, co mnie zbliża do celu? (wypisz minimum jedną rzecz),
- Gdzie odchyliłam się od planu i dlaczego? (bez osądzania, tylko fakty),
- Jaki mały krok mogę zaplanować na jutro, aby było mi łatwiej?
Zapisuj odpowiedzi w jednym miejscu. Po kilku tygodniach zobaczysz ścieżkę, którą przeszłaś – z potknięciami, ale też z ogromem zmian, które zwykle umykają, gdy rządzi samokrytyka.
4. Zaplanuj wsparcie z zewnątrz
Zdrowa dyscyplina nie musi być samotnym projektem. Możesz:
- umówić się z koleżanką na wspólne spacery,
- skorzystać ze wsparcia specjalisty – dietetyka lub psychodietetyka,
- dołączyć do grupy online, gdzie ludzie uczą się zdrowego podejścia do odchudzania.
Podziel się też z zaufaną osobą swoim celem i tym, że chcesz odchudzać się bez samobiczowania. Samo wypowiedzenie tego na głos często pomaga pilnować granicy między dyscypliną a samokrytyką.
5. Pamiętaj, że zmiana to proces, nie test na wartość
Odchudzanie nie jest egzaminem, który zdajesz przed światem. To proces zmiany stylu życia, który naturalnie jest pełen zakrętów, zatrzymań i korekt kursu. Twoje kilogramy nie są świadectwem charakteru. To efekt tysięcy decyzji, okoliczności, nawyków, często także genetyki, hormonów, przebytych chorób. Masz na wiele z tych elementów wpływ – ale nie na wszystkie.
Dyscyplina w odchudzaniu jest jak mapa i kompas, które pomagają iść w wybranym kierunku. Samokrytyka przypomina kamienie wrzucane sobie pod nogi. Jeśli nauczysz się słuchać uważniej pierwszego głosu, a osłabiać ten drugi, z dużym prawdopodobieństwem dojdziesz do celu wolniej niż obiecywały „cudowne diety” – ale za to stabilniej, spokojniej i z większym szacunkiem do siebie.
FAQ – najczęstsze pytania
Czy bez dyscypliny da się schudnąć?
Bez jakiejkolwiek dyscypliny – nie. Zmiana masy ciała wymaga zmiany zachowań, a to oznacza przynajmniej minimalną konsekwencję. Kluczowe jest jednak, by była to dyscyplina elastyczna, oparta na realnych celach, a nie perfekcjonistyczne wymagania.
Skąd mam wiedzieć, czy jestem wobec siebie za ostra?
Zwróć uwagę na ton, w jakim do siebie mówisz po „wpadkach”. Jeśli używasz słów typu „zawsze”, „nigdy”, „beznadziejna”, odczuwasz wstyd i chęć ukrycia się – to sygnał, że włącza się silna samokrytyka. Dyscyplina brzmi bardziej jak spokojna analiza sytuacji i szukanie rozwiązań.
Czy samowspółczucie nie sprawi, że odpuszczę dietę?
Nie, jeśli rozumiesz samowspółczucie jako życzliwą odpowiedzialność, a nie pobłażanie. Chodzi o: „to było trudne, ale nadal chcę o siebie dbać – co mogę zrobić teraz?”, a nie „trudno, odpuszczam wszystko”. Badania pokazują, że osoby bardziej współczujące wobec siebie mają większą wytrwałość w długofalowych celach zdrowotnych.
Jak przestać się obwiniać po zjedzeniu „zakazanego” produktu?
Po pierwsze, zrezygnuj z koncepcji „zakazanych” produktów – to zwykle kończy się napadami na jedzenie. Po drugie, potraktuj ten epizod jako informację: co się wtedy działo (emocje, miejsce, towarzystwo)? Jak możesz przygotować się lepiej następnym razem (np. zjeść wcześniej sycący posiłek, ograniczyć głód, zaplanować porcję słodkości)?
Czy rygorystyczne diety są zawsze złe?
Bardzo restrykcyjne, niskokaloryczne diety zwiększają ryzyko efektu jo-jo, kompulsywnego jedzenia i silnej samokrytyki po każdym „złamaniu zasad”. Mogą być uzasadnione medycznie w wyjątkowych sytuacjach i zawsze powinny być prowadzone pod ścisłą opieką specjalisty. W większości przypadków łagodniejsza, ale stabilna zmiana nawyków okazuje się skuteczniejsza i zdrowsza psychicznie.
Co robić, gdy rodzina lub znajomi dodatkowo mnie krytykują?
Po pierwsze, nazwij to, co czujesz („takie komentarze mnie ranią, nie pomagają mi schudnąć”). Po drugie, jasno powiedz, jakiego wsparcia potrzebujesz (np. „proszę, nie komentuj mojego talerza ani wyglądu”). Po trzecie, otaczaj się ludźmi, którzy wzmacniają Twoją zdrową dyscyplinę, a nie karmią samokrytykę – czasem oznacza to ograniczenie kontaktu z częścią osób w trakcie procesu zmiany.
Powrót
